Atlantis in de Eindtijd

Clinton Ortiz maakt een interessante opmerking over het rijk van de anti christ in de Eindtijd. Dit zal een heropleving van Atlantis zijn dat net als zijn voorganger ook 10 koningen had (Openbaring) of 10 hoorns (Daniel).

was Job koning van Edom?

was Job uit de bijbel dezelfde persoon als KONING Jobab van Edom? Als Elihu in Job 32:2 gelinkt is aan de verwanten van Abraham, Buz en Aram in Genesis 22:21, dan lijkt het erop dat Job en Joba, de koning van Edom dezelfde personen zijn. Dan weten we dus ook waar het land Uz lag. Dat was een land dat in elk geval Edom omsloot dat ten zuiden van Israel ligt.

In een tijd dat de rotsstad Petra de voorganger was van Mekka.

Briefwisseling tussen Paulus en Seneca?

Als deze briefwisseling tussen Paulus en Seneca op waarheid berust, dan moeten we onze ideeën over Paulus herzien. Hij was niet allen de hardwerkende tentmaker die met handenarbeid zijn geld verdiende maar hij had toegang tot de hoogste elite van het Romeinse rijk.

Kruistochten

1

De traditionele gedachte is deze: van 500-1500 was Europa in een sluier gehuld en stond alles stil. Dankzij de kerk. De islam daarentegen was in deze periode intellectueel veel actiever.

Maar wat als de situatie nu precies omgekeerd was? In de Arabische landen las men mondjesmaat wel de boeken van Aristoteles. Maar wat had je daaraan bij landbouw, oorlogsvoering en medische hulp? En wat wisten woestijnarabieren überhaupt van oorlogsvoering over zee? Niks.

De waarheid was dat Europa in de Middeleeuwen een aanzet maakte naar de ontwikkeling van technologieën die uiteindelijk tot de industriële revolutie zou leiden.

En verder waren er vanaf 500 tot het jaar 1000 enorme pelgrimstochten vanuit Europa en zelfs Scandinavië naar het beloofde land. Karavanen van duizenden en tienduizenden reisden af naar Palestina. Er ontstonden zelfs hotels en budget hotels langs de route.

Ja, er ontstond zelfs een moderne vorm van toerisme. De Scandinaviërs gingen via Gibraltar met de boot naar palestina en ze gingen via Rusland terug. De Duitsers maakten het nog bonter en gingen op feestboten naar het heilige land.

Er moeten dus behoorlijk rijke mensen tussen hebben gezeten en de tijden waren blijkbaar economisch voorspoedig. Na het jaar 1000 werden er ziekenhuizen gebouwd voor pelgrims die gewond of ziek waren. Dat deze pelgrims lastig werden gevallen door de arabieren was de aanzet tot de kruistochten.

Hierbij werden steeds nieuwe technologieën uitgedacht door de Europese geallieerden en de Grieken vonden zelfs een vorm van Grieks vuur uit die aan napalm deed denken. Al met al leveren de Middeleeuwen een beeld op van een bruisende tijd waarin veel gebeurde. De Tempelridders vestigden hun hoofdkantoor in Engeland wat de voorloper was van de Bank of England.

Bron: Rodney Stark

2

Over de slachtpartij in Antiochië tijdens de 4de kruistocht is weinig geschreven. Een Egyptenaar die Saint Louis versloeg was ene meneer Baybars. Hij was en Mammeluk en de meeste Mammelukken waren slaven. Sommigen waren lang en hadden blauwe ogen.

Baybars had zich met geweld de troon toe geëigend. Hij was een wrede heerser. Hij wilde weer in Palestina op rooftocht gaan waar nog troepen van Saint Louis lagen. En dus trok hij zich in de eerste instantie terug.

Toen hij terug keerde met een grotere legermacht, sloegen de Syriërs op de vlucht waarna de tempeliers hun forten in palestina niet meer konden bewaken. Ze moesten de aftocht blazen.

Nu ging Baybars tekeer in diverse christelijke enclaves. In Qara onthoofdde hij alle mannen en nam hij vrouwen en kinderen mee als slaven.

In 1268 deed hij hetzelfde in Jaffa. In Mei van dat jaar trok hij op tegen Antiochië. Hoewel de tempeliers in de minderheid waren, werd de eerste aanval afgeslagen. Maar bij de 2de aanval, brak Baybars door de muur.

Wat volgde was de grootste slachtpartij uit de geschiedenis van de kruistochten. De poorten werden op slot gedaan en de Tempeliers werden afgeslacht. Baybars stuurde zelfs een brief aan Hertog Bohemond IV van Antiochië om hem uit te leggen hoe hij tekeer was gegaan tijdens diens afwezigheid.

Over deze slachting is zoals gezegd weinig geschreven. En volgens Karen Armstrong die er 12 woorden aan wijdde, noemde Baybars een grote bouwer en een kenner van kunsten.

3

De Bob Dylans van deze wereld zijn niet alleen. In alle tijden waren er kritische denkers en troubadours die hun maatschappij protest in liederen verpakten.

De kruistochten waren niet voorbij gegaan aan het gewone volk in Europa. En vooral het feit dat ze nogal duur waren, was veel burgers een doorn in het oog. Toen Saint Louis VII van Frankrijk belastingen ging heffen van gewone burgers om de dure kruistochten te betalen, waren de rapen gaar.

De kruistochten waren dweilen met de kraan open. Het heilige land werd voortdurend bedreigd door de omringende moslims en daar was geen beginnen aan om daar steeds oorlog tegen te voeren.

Er ontstond zoiets als een anti-oorlogs massa beweging. In 1166 werden in Engeland en Frankrijk voor het eerst belastingen geheven op inkomsten en niet alleen op vermogen. Aan het einde van de 12de eeuw verschoof het belasting innen van de kroon naar de Paus. Deze laatste ging belasting heffen op alle inkomens van de kerkdienaren om de 4de kruistocht te financieren.

Het volk begon te morren en zelfs te vloeken. Men meende dat dit een straf van God was om het volk zo te belasten. God zou dan wel op de hand van de moslims zijn.

De Middeleeuwen waren helemaal geen donkere tijde maar er gebeurde juist heel veel. Er ontstonden protesten tegen de kruistochten, er waren troubadours die kritische liederen zongen en een Tempelier schreef een gedicht over zijn angst dat God de kant van de moslims had gekozen. Een bekende troubadour zong: God, waarom brengt u zoveel onheil over de Franse koning?

De kruistochten waren een hot item in de Middeleeuwen. In 1274 werd in Lyon een raad belegd over hoe het verder moest met de kruistochten en de vele protesten. Men kwam tot de conclusie dat de moslims Het Westen steeds weer had uitgedaagd en dat men dus terug moest slaan. Maar veel mensen waren bang om weer op oorlogspad te gaan. Het was een publiek geheim dat veel ridders bang waren voor de zee en niet aan boord van de schepen durfden te gaan.

Anderen hadden geen zin of wilden bij hun gezinnen blijven. Dan waren er de zogenaamde pacifisten die het zondig noemden om moslims zomaar te doden. Men zou hen met rust laten tenzij ze echt Europa aanvielen. Men vond ook dat veel jonge levens op het spel werden gezet voor een klein kutlandje in het Midden Oosten dat toch geen stand kon houden tegen de omringende islam.

Als Saint Louis zelf thuis was gebleven in zijn oorlogsjaren in plaats van in het Midden Oosten te vechten, dan had hij misschien veel beter werk kunnen doen. Palestina was ver weg en men zorgde liever voor het leven dicht bij huis. De Katharen en Waldenzen waren de grootste tegenstanders van de kruistochten en ze waren pacifistisch ingesteld. Met als gevolg dat de legereenheden zich nu tegen hen begonnen te keren. Maar er kwam geen grote kruistocht meer tegen de moslims, op wat kleine losse aanvallen na.

Koning Edward I zeilde in 1272 terug naar Engeland en hield het voor gezien. Einde kruistochten, dankzij een vredesbeweging die Europa overspoelde.

de frustratie van de frustratie

door john gavazzoni

Jezus noem ik de grote frustrator van de frustraties. Het is overbodig te zeggen dat er een aanwezigheid is in de wereld van God die steeds probeert om Zijn doelen te frustreren. In het bijzonder dat doel dat erover gaat dat de kennis van de glorie van God de aarde zal vullen, zoals de wateren de zee vullen. De haat hier tegen is satanisch. Ik heb het niet alleen over satan maar ook over andere trawanten die hem dienen. En laten we ook ons eigen vlees niet vergeten. In het boek Job lift satan gretig mee als de zonen van God voor de troon verschijnen. Maar satan had een zeer duidelijke agenda op dat moment.

In ons leven als gelovigen en collectief als ecclesia, krijgen we onvermijdelijk te maken met frustratie. Soms worden we er cynisch van en Judas Iskariot moet misschien aan dit cynisme ten prooi gevallen zijn. Jezus had theoretisch met al zijn wonderen inderdaad een opstand tegen Rome kunnen leiden. Judas voelde dit veel beter aan dan de rest. En toen zijn frustratie hierover op een kookpunt kwam, zag hij geen andere mogelijkheid dan om het koninkrijk van God met geweld af te dwingen. Dat deed hij maar het resultaat verliep anders dan hij gedacht had. Hij wilde nooit dat Jezus gekruisigd werd. Hij wilde Hem juist in de schijnwerpers zetten.

Hij wilde Jezus manipuleren. Maar achter die gedachte zat een satanische intentie om Judas te manipuleren om Jezus te verraden. Dit tegendraadse gaat altijd voor het moorden. En het liefst met Jezus als scalp. Jezus is de ultieme kink in de kabel voor een Humanistisch paradijs op aarde dat door een elite geregeerd gaat worden. Tegenover Zijn claim dat Hij het Leven is, zullen we hem doden. En het liefst zo gruwelijk mogelijk. We frustreren Hem tot het uiterste.

Maar deze frustratie werd zelf gefrustreerd want Jezus ging dood maar stond ook weer op, hetgeen leidde tot de verzoening van de wereld met Hem. Van de uiterste frustratie die Hij te verduren kreeg, kreeg Hij het voor elkaar om na Zijn opstanding de hele schepping tot het uiterste te redden. Zo vergaat het altijd met frustraties; die werken zichzelf uit tot in het extreme. Niet alleen werkt de frustratie niet maar ook zal deze waardeloos worden tot zelfs een dienaar en vriend van God aan toe. Dat is de frustratie van de frustratie. Deze komt van tijd tot tijd boven in het leven van de gelovigen. Na door allerlei tegenslagen plat gewalst te zijn, komt de opstanding van jezus weer om de hoek kijken en zijn we Hem dankbaarder dan ooit. Dankzij de frustratie die als instrument werd gebruikt om ons tegen Hem te verzetten.

Als de frustratie je overvalt, geef deze de tijd om uit te zieken. En geef vooral het kruis van Golgota de tijd om de frustratie compleet te vernietigen. Frustratie zal worden omgezet in juichstemming, nota bene door de dood van Jezus. Veel gelovigen doen onbewust hetzelfde als Judas en dringen er bij God op aan om hun gebeden te vervullen en zich aan Zijn woord te houden. Zo proberen ze God te manipuleren. Gebedsdiensten voor gewassen en arbeid hebben ook dit karakter. Door massaal te bidden, hoopt men God over de streep te trekken. Te manipuleren dus.

de heerschappij van de dood

De heerschappij van de dood

door John Gavazzoni

Het Nieuwe Testament brengt iets naar voren wat als onderhuids aanwezig was in het Oude. Namelijk dat de dood regeert. Dit feit van ons aards bestaan was steeds aanwezig in afwachting van de barst in de schaal in de Tuin van Eden.

De dood was aanwezig in de stof van de aarde en in de aardse mens was hij aanwezig in zijn latente vorm: sterfelijkheid. Deze sterfelijkheid is inherent aan de schepping, gezien de kink in de kabel die we hebben en die inherent is aan het lijden van de schepping. Dit lijden van de schepping wordt op zijn manier blootgesteld aan de metamorfose van de geest substantie in tijd-ruimte vorming.

Hoewel oneindigheid besloten ligt in de substructuur van de geest-essentie van de schepping, is deze afgegrensd in een vorm die vreemd is aan zijn eeuwige natuur. Deze ingesloten oneindigheid is ondergeschikt gemaakt aan een zeer frustrerende beperking.

De oneindigheid werd geteisterd door de eindigheid van de daad van de schepping die op zijn beurt aan de kern ligt van de ondergeschiktheid van de schepping aan futiliteit. God zag dat de hele conditie van de schepping goed was en dat die van de schepping van de mens zeer goed was. Juist ten aanzien van deze conditie dat allen gezondigd hadden.

Het Nieuwe Testament noemt dit concept, “de heerschappij van de duisternis.” Er is licht en leven en er is duisternis en dood. Beide bestaan samen tot God alles in allen is. Samen bestaan wil niet zeggen dat ze op gelijkwaardig niveau bestaan. Leven en licht regeren transcendent maar binnen die oneindig grotere heerschappij, is het ingekapselde bestaan van duisternis en de dood. Je kunt ook zeggen dat de duisternis de dood is en dat het leven het licht is.

In Hem was leven en het leven was het licht van de mensen. God is licht en in Hem is geen enkele duisternis. Want de duisternis is ingekapseld in de al aanwezigheid van God en kan niet zomaar ontsnappen of zich mixen met het licht van God.

De dood heeft een heerschappij, maar deze was hem door God gegeven. Pas op voor de theologie die dood en duisternis erkent als een product van verkeerd denken. Want God zelf heeft de dood uitgevonden. De dood regeert onder de heerschappij van het leven. Wij zullen regeren in het leven door de Ene, Christus. De dood regeert alleen door de toestemming van het leven.

De dood kreeg een rebels koninkrijk binnenin en onder het koninkrijk van God. In het boek van job geven we een levendige voorstelling van het voorrecht van de dood om in actie te komen als God de teugels laat vieren. De dood, die onder de Zonen van God in satan gepersonificeerd wordt, voert met het volle recht zijn eigen administratie uit binnen de administratie van God.

Satan kwam niet als een losse flodder of kanonschot Job’s leven binnen. Hij/Het is de dienaar van de almachtige die inziet dat de destructiviteit van de dood de voorbereiding is om alle dingen nieuw te maken. Maar waarom? Waarom moet de nieuwe schepping die vanuit de eeuwigheid is, zoiets doms ondergaan als de dood?

Je zou zeggen dat er geen winst is in het plan van God, als alle dingen simpelweg terugkeren naar hun oude staat waarin ze ook al eeuwig waren.

Maar er is wel degelijk een winst, want God is de God van winst, zoals ook Jezus aan ons in de vergelijking van de talenten kenbaar maakt. Gods doel is altijd om met meer te eindigen in al Zijn werken en handelen met ons. Voor onze natuurlijke manier van denken is het moeilijk om voor te stellen dat er vanuit het midden van God meer van God voort komt.

Dat is precies wat God steeds weer nieuw en fris maakt. Hij IS de waterpoel die opspringt in het aionisch leven. De dood roept het leven overvloedig voort uit de goddelijke diepten. God daagt zichzelf uit door datgene wat vreemd aan Hemzelf is. Op deze manier roept Hij onuitputtelijk binnen het oneindige, steeds meer van alles wat Hij is uit zichzelf voort. Hij is als zodanig een onuitputtelijke levensbron van Zijn eigen natuur.

De dood is dus de laatste grote vijand en tegelijk de grootste negatieve dienaar van Gods plan. De dood zorgt ervoor dat de graankorrel niet zomaar opgroeit maar juist het extra voortbrengt, waar Paulus het over heeft, dat juist zo karakteristiek voor God is. Pas op voor de valse leer dat God niets van doen heeft met de dood. Dat is een populaire gedachte maar deze is nergens op gebaseerd.

Gelukkig maar dat de dood wel degelijk met God te maken heeft. Als de dood een autonoom iets zou zijn dan zou God niet god zijn en dan zouden we de uitkomst van Zijn schepping maar moeten afwachten. Terwijl we nu zeker weten dat God ooit alles en allen zal zijn en dat de dood als laatste vijand overwonnen zal worden.

We staan met de theologie op de drempel van de herschrijving van alle theologische misvattingen over de dood. Dat is niet zomaar iets.

Alle mensen zullen eens sterven. Maar we zijn in Adam en in Adam sterft iedereen. Maar Adam is in Christus in wie we levend gemaakt worden. Sta me toe om er nog wat op los te filosoferen.

Een kritische levensmassa stapelt zich op binnen de interactie van hen die al overleden zijn en van hen die in leven zijn. Als deze kritische massa zijn volheid bereikt, zal er een restant van mensen zijn dat bijna niet kan sterven. Deze groep zal de dood niet zozeer ervaren als slaap, te weten, de dood in een staat die in afwachting is van de opstanding.

Het is deze kritische levensmassa die de verdorvenheid in een beperkte groep overwint waarna deze groep zicht zal voegen bij die andere groep die het eerst gewekt wordt uit de dood. De groep van ongelovigen die achterblijft zal ook sterven en later opstaan uit de dood, samen met de andere doden.

Een vraag aan hen die denken aan de dood te ontsnappen omdat ze bij de geestelijk uitverkorenen horen: beleef je er plezier aan dat jouw met genade gevulde weerstand tegen de dood, die met jou slechts een beperkte groep treft, tevens als gevolg heeft dat er een grote groep ontstaat die minder geestelijk gezegend was dan jij toen hij op aarde was, eerder opstaat dan jij?

Is Heet je die priestergroep welkom die in het water van de Jordaan staat, terwijl de grotere groep de jordaan eerst oversteekt? Verwelkom je eerder de dood die in je werkt, opdat het leven in anderen werkt? Het staat eraan te komen dat we dieper over deze dingen na moeten denken.

de dood is aionisch

door John Gavazzoni

Gelovigen worden op een unieke manier door de geest van God geleid om te snappen wat bijbelverzen soms niet hardop zeggen. God zei niet ten aanzien van de Boom van Kennis van Goed en Kwaad: vanaf de dag dat je van die vruchten eet, zul je sterven. Nee, hij zei: “stervende, zult U zeker sterven.” Om te sterven, moet je eerst leven.

Er is geen sprake van sterven zonder dat je eerst leeft. Paulus schreef ook zo iets over de dood van Jezus: voor de dood, stierf Hij; Hij stierf eenmalig voor de zonde; maar het leven dat hij leeft, leeft Hij voor God. Valt het kwartje? De dood die Hij stierf… maar het leven dat Hij leefde. Door Jezus sterven we de dood en leven we het leven. Dit is wat Paulus zegt. De dood wordt stervende en het leven wordt samen geleefd naar de opstanding ten volheid.

De dood was in Adam en Eva aanwezig in zijn aanvankelijk vorm van sterfelijkheid. Deze werd geactiveerd door de ongehoorzaamheid van Adam. Sindsdien dragen we allen in onze lichamen de dood die sterft, en de de staat van de dood die van Jezus komt tot aan het einde waar het leven ten volle in de opgestane christus gemanifesteerd kan worden. 2 Kor. 4:10.

De dood klampt zich vast aan het leven en voed zich ermee. De dood parasiteert op het leven. De dood bestaat alleen dankzij het leven. Sommigen menen dat Adam en Eva alleen een geestelijke dood stierven. Wel, de dood kent maar 1 dimensie en dat is dood. Er is niet zoiets als een geestelijke dood. Adam en Eva die latent sterfelijk waren, gingen door in ongehoorzaamheid en in het proces van het stervende sterven. Het gaat hier niet om het stoppen met leven.

Ze gingen door met hun leven maar nu met die parasiet in hen, de dood genaamd die zich voedde met hun levens. Het leven komt uit de eeuwigheid, rolt de aionen binnen en gaat dan weer eeuwig voort. Het leven dat HIJ leeft, leeft Hij.

Maar met de dood is het anders. De dood kwam binnen de aionen binnen en was er nog niet in de eeuwigheid. De dood kan alleen bestaan zolang het leven binnen de aionen ondergeschikt is aan sterfelijkheid. Het is de sterfelijkheid die ons vatbaar maakt voor de dood. Het leven wordt geleefd maar de dood is stervende. Het is de bestemming van de dood om te sterven. De dood beëindigt het leven niet; andersom; het leven beëindigt de dood!

De dood is in staat om van generatie op generatie te overleven. Voor de dood kan worden uitgeroeid, wordt hij aan een nieuwe generatie door gegeven. Maar de dood van alle generaties, ook die van de toekomst, kwam samen in de dood van christus. En in Zijn dood, stierf de dood uiteindelijk compleet. In essentie is het de sterfelijkheid die de kern is van onze ondergeschiktheid aan futiliteit. Het leven dat in Adam was geblazen had geen begin of eind. En het geparasiteer van de dood leidt tot de dood van christus, uit wie, door de opstanding, nieuw leven voortkwam.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.