Exodus via de Nijldelta?

Breaking:

Ging de Exodus via de Rietzee, Golf van Aqaba of… via de Nijldelta? Riet groeit toch helemaal niet in zee? Baäl Zefon was dan de Sfinx en Migdol was dan de Grote piramide. Het riet was de Egyptische papyrus.

Zie: Gary M. Matheny: Exodus.

Conjunctie Jupiter en Venus

Volgens de website van Goedbericht is de samenstand van Jupiter en Venus hetzelfde fenomeen als de ster van Bethlehem. Deze gedachte wordt nog versterkt door het feit dat er vlak voor de geboorte van Jezus ook zo’n samenstand van de beide planeten was. Dat deze samenstand een profetische betekenis heeft, zal ik niet ontkennen. We leven immers vlak voor de eindtijd. Maar de ster van Bethlehem was een bovennatuurlijk fenomeen en had niets te maken met de conjunctie van 2 planeten. De theorie van goedbericht komt uit de koker van Ernest L. Martin.

Hemelse Grexit

Het huidige drama rond Griekenland heeft een hemelse tegenhanger. Er is namelijk een hemels Griekenland met een eigen hemelse prins. Er is op dit moment een grote strijd gaande rond het hemelse Griekenland.

Tegelijk is de Grexit het begin van de Minotaurus die wordt losgelaten uit het labyrinth; oftewel, de poort van de Tartarus die in de laatste dagen opengaat (2 Petrus 2:4-5). Hierin zitten nog steeds de Zonen van God opgesloten die in Genesis 6 tegen God rebelleerden en de aardse vrouwen verkrachtten. Het Labyrint is gekoppeld aan het paleis in Knossos op Kreta dat model stond voor Atlantis.

Tijdelijke stilte

Er komen voorlopig weinig updates op deze blog, hoewel er al genoeg leesvoer op staat. Ik ben een boek aan het schrijven, wat veel tijd vergt. Ik heb bovendien nieuwe dingen geleerd:

– de eerste aion bestond niet tussen Genesis 1:1 en 1:2 zoals ik vaak propageerde. Maar waarschijnlijk was dit de korte tijd in de tuin van Eden. Pas in Genesis 3 trad de zondeval in en vervloekte God de aardbodem. Ik denk dat dit de nederwerping van de wereld was. In Genesis 4 begon dus de tweede aion.

– John Gavazzoni heeft het soms over God als een familiale eenheid. God de Vader zou tevens God de moeder zijn en in de Zoon zou tevens de dochter verpakt zitten. Het klinkt erg mooi bedacht maar ik ben van mening dat deze zienswijze net als de 3-eenheid een neiging naar polytheïsme is. Bovendien wordt zo’n familiale eenheid van god wel heel erg aards weergegeven. Ik heb deze zienswijze ook een tijd op deze blog verkondigd maar ik ben ervan terug gekomen.

De manifestatie van de werkelijkheid

De manifestatie van de werkelijkheid

door John Gavazzoni, gebaseerd op de artikelen van Richard Rohr

God wil ons niet boven de oppervlakte van de zichtbare realiteit laten zweven. We worden uitgedaagd om de geest-essentie van die realiteit te verkennen en de diepte in te gaan. Het is in het fieke waarin de geest zichzelf manifesteert.

Het onsterfelijke moet eerst sterfelijk en verstoord worden om de volheid van zijn eigen glorie uit te dragen. De manifestatie van de werkelijkheid moet niet worden onderscheiden van datgene wat hij uitdrukt. De geest-realiteit is de essentie van de gemanifesteerde vorm. De manifestatie van de realiteit is de geconstitutionaliseerde en vastgelegde vorm van de geest-essentie. Wat veel mensen in de war brengt is de zwijgende staat van de manifestatie van de werkelijkheid. Het is niet dat de realiteit zich vrij moet maken van het omhulsel waarin ze zich manifesteert. De realiteit zit anders in elkaar. Vanuit Zijn eigen wezen had God een andere dimensie geschapen die een andere leefomgeving was waarin de aionen gevormd waren. In deze aionische dimensie gebeurt het dat Hij zichzelf manifesteert en versluiert.

Als dualiteit de kink in de kabel van dit systeem is dan is het allereerst Gods probleem. Dan lijdt alles wat binnen de aionen geschapen is met Hem mee. Ieder van ons krijgt de eigen maat waarmee we met Hem mee lijden. Er is een groot misverstand over de uiterlijke manifestatie van de realiteit die los gezien wordt van datgene wat ze als inhoud heeft. Het leidend principe is dat het omhulsel en de inhoud één en dezelfde essentie zijn. God heeft zichzelf ondergeschikt gemaakt aan de dualiteit van Zijn eigen Wezen en van de aionische tijden die Hij buiten zichzelf om schiep. De uiterste periferie van Zijn wezen waar de eeuwigheid de aionen raakt, is het gebied waar de dualiteit het hardste toeslaat. Alles wat Hij in de aionen niet is komt hier in contact met alles wat Hij in de eeuwigheid wel is.

Toen Jezus aan het kruis “Vader waarom heeft U mij verlaten?” riep, was het deze dualiteit die de aionen het hardst op de eeuwigheid liet botsen. Gods “apartheid” met zichzelf was nu compleet en het podium voor de hereniging met Zichzelf kon nu worden opgebouwd. Een nieuwe dimensie van verheerlijking was nu aan het spektakel van Zijn vereniging met zichzelf toegevoegd. Deze kwam niet van buitenaf maar van binnenuit de diepten van Zijn eeuwigheid.

Waar is de nieuwe heerlijkheid? Het is daar waar ze ALS manifestatie gemanifesteerd wordt. Ze is aan de uiterste periferie van Gods eeuwigheid waar Zijn wezen de armen, blinden en miserabelen raakt. Het is dit schema wat Paulus in Filippenzen 2:7 noemt als hij schrijft dat Jezus zichzelf leegmaakte om zichzelf daarna weer te vullen en zich te vermeerderen middels het lichaam van Christus. Het lichaam van Christus groeit door de groei van God. Je kunt ook zeggen: het lichaam vergroot de vergroting van God.

In Adam en in Christus

In Adam en in Christus

Door John Gavazzoni

Wie de geboorte en levensloop van Adam wil begrijpen, moet diens relatie met Jezus snappen die de laatste Adam was. In 1 Korinthe 15:22 staat: “Want evenals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden.” Als je deze vers leest, dan lijkt het of christus en Adam tegenover elkaar staan. Maar het tegendeel is waar: Adam kon alleen IN Christus bestaan, ook al werd de laatste veel later geboren. Als we dan in ogenschouw nemen dat de hele mensheid uit Adam voortkwam, dan bestaan we dus allemaal in Christus.

Het evangelie begint in feite in Genesis. Het zaad van de hele bijbelse openbaring is hier al gezaaid. In Genesis 1:1 staat: “In begin schiep Elohim de hemelen en het land.” Als je het woord “begin” vervangt door “eerstgeborenen” dan werden hemel en aarde in Christus geschapen. De boodschap van de Kolossenzenbrief is dat IN Christus alle dingen geschapen zijn, inclusief Adam die het hoofd van de mensheid was. In de Scripture4all-versie staat in de rechterkolom dat alles DOOR Hem geschapen is. Maar in de tekst zelf staat het woord “in.” Waarom de rechterkolom zovaak de conventionele vertaling volgt en ook het woord eeuwig weergeeft als er aionisch moet staan, is me niet helemaal duidelijk. We komen allen voort uit Adam die met Eva het eerst zondigde.

Maar gelukkig zijn we in Adam ook in Christus. Als we onze plaats in Adam zouden inruilen, dan zouden we onze door god gegeven mensheid wegdoen; dezelfde mensheid die in Christus verheerlijkt werd. We zouden dan de verhoogde plaats die de mens in Christus heeft gekregen afstaan, namelijk die van het lichaam van Christus dat het hoofd van de schepping is. Maar als we in Christus zijn, hoe konden we dan ooit vallen? Hiervoor geef ik een voorbeeld: stel dat je gif inneemt, wat niet zo moeilijk is als we weten wat er allemaal in ons eten zit. Dit gif verandert onze persoonlijkheid niet. Desalniettemin doet het wel zijn werking en bovendien wordt het doorgegeven aan onze nakomelingen. Zo ging het ook met de zonde. We kregen opeens niet vier armen en vijf benen door de zonde maar we werden wel sterfelijk. Dit gif van de zonde kwam ons bestaan in Christus binnen, zonder dat het Zijn puurheid beïnvloedde. Maar zelfs onze dood werd door Zijn dood aan het kruis genageld.

We realiseren ons nog te weinig dat de sfeer van Adam zich binnen de sfeer van Christus bevindt. Omdat Hij onze bron is maar ook de grens waarbinnen we bewegen zijn we nooit in staat geweest om uit Hem te breken; ook al zouden we dit willen. We zijn daarentegen genoodzaakt om verder af te dalen in Zijn onmetelijke diepten. Hij is de onontkoombare Christus aan Wie we niet kunnen ontsnappen. Dat is het hart van het evangelie. Vanaf het eeuwige moment dat we deel hadden in Zijn geboorte uit God, waarna we verder trokken op onze aionische tijd-ruimte-vlees/materie-reis tot we terugkeerden naar onze Vader, was het hele traject dat we aflegden in Christus.

Als we de val van Adam en Eva te slordig opvatten en denken dat we met hun verbanning uit de Tuin van Eden ook zelf uit Christus waren gesmeten, dan moeten we eraan herinnerd worden dat de Tuin van Eden zelf ook een type van Christus was. Het was in deze tuin waar de eerste zonde begaan werd. Toen Christus onze zonden aan het kruis nagelde, demonstreerde God op een levendige manier dat Hij in de persoon van Zijn Zoon onze zonde in Zichzelf droeg.

Hooglied 2:11

“Zie, de winter is voorbij. De regentijd is over, helemaal voorbijgegaan … de zangtijd is aangebroken …”

Deze dichterlijke woorden komen uit Hooglied 2:11. Ze spreken over de lente, zoals die in de toekomst zal aanbreken voor het volk Israël en dan ook voor deze wereld. Het koninkrijk van God wordt op aarde openbaar. Het is de zegenrijke tijd waarin alles tot bloei komt. Letterlijk in de natuur, en ook geestelijk onder de mensen. Israël zal dan een ‘lof en een sieraad’ zijn voor de HEERE. De volkeren zullen onderwezen worden in de wegen van God. Zoals een bloem zich ontsluit en tot volle bloei komt, zo zal Gods heil zich ontvouwen voor alle volkeren der aarde. Tijd om te zingen, zoals de psalmist zegt: “Zing voor de HEERE een nieuw lied, want Hij heeft wonderen gedaan; Zijn rechterhand en Zijn heilige arm hebben Hem heil gebracht” (Psalm 98:10).

Vooruitlopend op het grote heil, dat op aarde zal neerdalen, mogen wij nu al weten dat de ‘zangtijd’ is aangebroken. En sinds de opstanding van Christus kennen wij een nieuw lied! Een lied van liefde en genade, van overwinning en onvergankelijk leven. Ook Paulus zingt mee in het koor: “Want de zaligmakende genade van God is verschenen aan alle mensen …” (Tïtus 2:11).

En … kun je zingen, zing dan mee!